onamissionfromgod.web-log.nl Een andere Weblog.nl site

Op deze laatste dag van de vakantie hebben we ons in het pretparkvertier gestort middels een bezoek aan Universal Studios. Alhoewel we hier al eens eerder waren, leek het een ieder toch een aardige afsluiting van de vakantie. Ondanks het ontbreken van een front-of-line-pas (nog eens 400 dollar extra…), vielen de wachttijden erg mee, en hebben we nergens meer dan 30 minuten in de rij gestaan. Dankzij de uitgekookte tips van de BV-posse was er door Jim een strak startschema opgesteld, wat voor zo min mogelijk vertraging moest zorgen. Ondanks het in vier shifts nachtelijk wachtlopen (Oomster vrijgesteld i.v.m. verdwaalgevaar) was de hele MiniGruppe dusdanig scherp dat we de Simpsons en de Studio Tour al achter de rug hadden toen de rest van het aanwezige gepeupel in de gaten kreeg dat dat nou net de topattracties waren. We noteerden niet lang daarna dan ook al wachttijden tot 70 minuten, die we ogenschijnlijk moeiteloos hadden weten te voorkomen. Aan het begin van de avond zijn we richting de dichtstbijzijnde Friday’s (18km verderop) gereden, om zo ook in Jim’s laatste eettechnische hoogtepunten (ook al Churros in Universal!) te voorzien. 

Bij thuiskomst in het hotel hebben we nog even de auto uitgemest en de koffers al deels ingepakt, zodat we morgen soepeltjes richting de luchthaven kunnen. Daar leveren we de Yukon na 4500km bij Hertz in, en om 14:00 zitten we ijs en weder dienende dan in de lucht. Het was geweldig, maar ook wel intensief; Eigenlijk zijn we wel aan vakantie toe…. Volgend jaar een nieuw weblog!

Veel 3D geweld in Universal, en dan krijg je dit soort excessen

Even de Bluesmobile checken

“Joliet” Jake Blues. Zo ernstig gehandicapped als-ie op de foto oogt was-ie in werkelijkheid niet.

Dit keer werd het Waterworld-thema als excuus gebruikt voor veel explosies en gedoe

Vanochtend zijn we vanuit het riante doch ietwat rumoerige resort in Palm Springs vertrokken naar Los Angeles, maar niet voordat we de outlets ten westen van Palm Springs met een bezoek vereerden. Het nodige schoenenwerk rijker reden we naar LA, waarbij toch weer opvalt dat je moeiteloos 20 mijl lang door LA rijdt voordat je het centrum bereikt. Wat tevens weer opviel is dat het geen prettige stad is; Feitelijk zijn er niet zoveel highlights, hangt er deken van smog over de stad, en is er op veel plekken een wat onveilig gevoel.

Als eerste reden we min of meer toevallig tegen Chinatown aan, waar we wat hebben rondgewandeld. Aangezien we inmiddels wel honger hadden, zijn we een van de buitenkant onooglijke Chinese tent binnengewandeld, waar onze aarzelingen onterecht bleken te zijn. Vriendelijke bediening, prima eten, en erg goedkoop. Na deze prima lunch vervolgden we onze weg richting het hotel. Dat blijkt weliswaar gunstig gelegen, en met gratis parkeergelegenheid, maar verder niet echt de schoonheidsprijs te verdienen. Achteraf gezien hadden we misschien de reviews even moeten bestuderen, maar ja. Nu is het dus wachtlopen i.v.m. de criminaliteit, en hopen dat we geen ernstige ziektes oplopen door gebruik van bed, bad of toilet. Het resort in Palm Springs was in ieder geval duidelijk bedoeld als compensatie voor wat ons nog te wachten stond..

‘s Avonds zijn we nog even naar de Walk of Fame geweest, met de bekende sterren-van-de-sterren. Ook hier bleek het om een behoorlijk vervallen bende te gaan, waar een mens niet echt enthousiast van wordt. Veel rondhangende zwervers geven de sterren niet echt veel cachet, zo blijkt. Daarna nog even de bekende speurtocht naar het Hollywood Sign gedaan, en dit keer nog iets dichter bij weten te komen dan vorige keer. Afsluitend nog even langs de Panda Express voor wat aanvullende Orange Chicken, en naar de Starbucks voor wat koffie en thee. Nu pogen om 10 uur in het hotel te overleven, morgen naar Universal Studios. Dinsdag naar huis!

Chinatown

Chinese lunch

Chinezen van Nederland: Zo kan het dus ook, 24 Euro voor vijf personen (OK, exclusief de tip)

Hoog Beverly Hills nine-o-two-one-o cq Melrose Place gehalte

Bij lange na niet alle sterren gezien, maar puur toevallig de belangrijkste wel gevonden.

Hollywood sign in de schemering

Het einde van de vakantie nadert, en er moest vandaag dus een flinke afstand afgelegd worden om vanuit Sedona weer bij de westkust (Palm Springs) te komen. Als hoogtepunt van de dag was er reeds in de voorbereiding een ontmoeting van de MiniGruppe met de BV-posse gepland; Plannen is echter xe9xe9n ding, elkaar daadwerkelijk 11.000km van huis in-the-middle-of-nowhere treffen is nummer twee. Met Zwitserse precisie werd echter zowel tijdstip als plaats (het rustieke Blythe) door beide partijen op eclatante wijze gexebffectueerd. Omdat de Starbucks (ideale ontmoetingsplaats voor 18-plussers) niet de benodigde voorzieningen had, moest er uitgeweken worden naar een alternatieve locatie. De jeugd drukte hierbij genadeloos hun stempel op dit samenzijn, zodat we uiteindelijk in de onvermijdelijke Burger King belandden. Ervaringen, tips, tricks, toegangskaartjes en plattegronden verwisselden van eigenaar, maar na anderhalf uur moesten we helaas toch echt ieder ons weegs gaan, omdat zowel de Gruppe als de Posse nog ruim twee uur rijden voor de boeg hadden.

Thans verblijven we in het ietwat patserige Palm Springs Mountain Resort, met een gezellige winkel/restaurant buurt om de hoek. Morgen via de noodzakelijke Outlets richting LA/Hollywood, en dan gaan we langzaam aan eens nadenken over de terugreis.

Cactus onderweg. Bijnaam ‘The Bird’.

Oopster houdt de partijen uit elkaar. Bovendien is goed te zien dat het rondrijden met een Toyota Yaris hier om evidente redenen afgeraden wordt.

Groepsfoto, the making of

Afscheid nemen bestaat niet

Vandaag hebben we na een ietwat karig ontbijt (toast, met een keuze uit een koud gekookt ei of Akzo-jam) voor het eerst eens degelijk de toerist uitgehangen, door de reeds op voorhand geboekte Jeep-tour te ondergaan. Stipt op tijd reed The Lizzard de vuurrode Jeep bij het hotel voor, compleet met boots, sporen, een groot mes en een gun. Ondanks alle cliches was het een prettige tour van twee uur, waarbij we de bergen inreden naar plekken waar je normaal gesproken niet zo makkelijk komt. De uitleg van onze gids omtrent de historie en de natuur maakten het een goed bestede twee uur. Daarna hebben we er een relax-dagje van gemaakt, met slechts een bezoek aan het fraaie Tlaquepaque voor de shopping-liefhebbers als onderbreking. ‘s Avonds constateerden we dat we (uitgezonderd Jim) geen grote lappen vlees met bakken coleslaw en friet meer konden verdragen, en hebben we dus gewoon gechineest bij het Szechuan-restaurant. Morgen een auto-dagje, met allereerst een tussenstop in Blythe om hopelijk de Berentsen-Visser posse te ontmoeten, en daarna nog een stukje rijden naar Palm Springs.

MiniGruppe on tour

Rustieke Tlaquepaque-winkelarij, tip van The Lizzard

Waar het schema van Jan Doets vandaag slechts de verplaatsing van de Grand Canyon naar Sedona voorzag, had de MiniGruppe het plan opgevat om een substantieel deel van Route 66 te verkennen. En als ik Route 66 zeg, dan weten de kenners al waar ik het over heb: Het beloofde land, het Atlantis van de USA, de heilige graal van de Amerikaanse-autoliefhebbers en tevens de route naar El Dorado. Na het ontbijt in de route 66 diner in Williams, reden we via Ash Fork, Seligman en het legendarische Hackberry naar Kingman. Onderweg kwamen daarbij we diverse vervallen tankstations tegen, geparkeerde klassiekers in verschillende staat van ontbinding, American diners, en winkeltjes die varieerden van oprechte liefhebbers tot de bekende touristtraps. Maar door de ontspannen sfeer blijft het toch erg leuk, en hebben we hernieuwd kennis gemaakt met route 66. Na de afsluiting in de Mr D’s diner met een kloeke milkshake moest wel nog even 250 kilometer teruggereden worden naar Sedona, maar een kniesoor die daar op let. De foto’s spreken voor zich!

Morgen doen we de Sedona Red Rock Jeep tour, en genieten we verder van een rustig programma.

Denken we nu.

 
Mooie mural op een route 66 motel, wat in handen is van een stel Noorse (!) liefhebbers

 
Typisch semi-authentiek route 66 etablissement

Oopster poseert

 
Verdwaalde Airstream. Vermoedelijk een 1968 Tradewind, maar daarmee zeg ik natuurlijk niets nieuws.

 
Ford Edsel, die permanent voor de deur staat.

 
1953 Cadillac

 
Cactus. En bord.

Mr. D’s

 
Mr. D’s delicious shake. Let ook op de tabletop!

Gisteren hebben we het fraaie hotel in Capitol Reef achter ons gelaten om op weg te gaan voor weer een lange dag autorijden, maar waar de rit zelf de voornaamste attractie zou vormen. Helaas zonder ontbijt, aangezien de plaatselijke Subway niet voor 09:00 openging, en we daar echt niet op wilden wachten.

Allereerst reden we door Capitol Reef zelf, met doodstille wegen, prachtige natuur, en mooie tussenstops. En stil was het onderweg, het record werd vastgelegd door op een stuk van 32 mijl in totaal vier tegenliggers tegen te komen. En dat is dan een toeristische route in dit gebied…

Na Capitol Reef kwamen via Glen Canyon bij een klein afdalinkje terecht om vanaf het plateau even een aantal honderden meters af te dalen naar de begane grond. De armada aan waarschuwingsborden gaf al een indicatie dat er iets bijzonders stond te gebeuren, en waar het bord met een maximale snelheid van 15 mijl per uur eerst nog werd weggelachen, bleek dat inderdaad wel het maximaal haalbare. De snelweg bleek over te gaan in een niet geasfalteerd gravelpad, zonder vangrail, waar op sommige plekken maar met moeite twee auto’s naast elkaar pasten, en waar de diepe ravijnen continu naar de Yukon aan het knipogen waren. Ik vond het wel een leuke uitdaging, maar het was duidelijk voelbaar dat de inzittenden die niet de beschikking over een rempedaal hadden beduidend minder enthousiast waren.

Na het overleven van deze afdaling reden we tot onze eigen verrassing langs het Natural Bridges National Monument. Ongetwijfeld is het ergens in de omvangrijke Jan Doets documentatie tot in de puntjes uitgewerkt, maar op een gegeven moment ben je ook wel een beetje klaar met het tot in den treure voorbereiden van zo’n vakantie. De abonnementskaart bewees ook hier weer zijn waarde, en we konden al autorijdend (hoe Amerikaans) de drie natuurlijke overspanningen bezoeken. Storend natuurlijk dat je dan ter plaatse toch nog even de auto uitmoet om die laatste 50 meter te overbruggen, maar gezien de omvang van sommige vetkleppen hier is dat ook wel het maximaal haalbare.

Na nog veel meer prachtige natuur kwamen bij Monument Valley, met de uitstraling van de klassieke western films. Ik had mij er iets meer bij voorgesteld, want het is eigenlijk vergeleken met de voorgaande parken best beperkt, met niet veel meer dan de bekende plaatjes van Internet. Bovendien is het door de ooit zo tactisch verdreven indianen geclaimd als een soort tourist-trap, waar opdringerige indianen vanuit stalletjes met een overjarige pickup ernaast hun prullaria aan de man proberen te brengen. En bij prullaria gaan natuurlijk de ogen van de vrouwelijke deelnemers aan deze tocht meteen glimmen, dus daar lag nog wat ontmoedigingswerk voor de aanwezige heren.

Het ontbreken van het ontbijt begon zich, heel merkwaardig, zo rond 15:00 toch wel te wreken. Op een onduidelijk kruispunt in the-middle-of-nowhere zou een Subway moeten zitten, die na enkele omzwervingen tussen de benzinestations en sloopauto’s uiteindelijk nog gevonden werd ook. Ondanks de ietwat sinistere setting (De Tas met alle belangrijke zaken onder de arm geklemd) toch nog een lekker broodje gescoord, en vervolgens met de spreekwoordelijke gierende banden koers gezet naar Tuba City, om ons intrek in het Hopi Moenkopi (intern beter bekend als het Obi Wan Kenobi) hotel te nemen.

Vanochtend zijn F en C de dag begonnen met een bezoek aan het zwembad (mijn tweede keer sinds 1978), om vervolgens met de hele MiniGruppe de relatief korte rit naar de Grand Canyon te maken. Daar hebben we vandaag de belangrijke stops gedaan, foto’s gemaakt, en alle plekken die we vanuit 2000 nog kenden opnieuw opgespoord. Met name bij de hoofdingang is het wel vele malen toeristischer geworden dan in onze herinnering, en je kunt er nu over de hoofden lopen. Het uitzicht blijft echter erg fraai. Nu zitten we in de (van de vorige keer) bekende Red Feather Lodge, en bestaat het programma nog uit het diner, mogelijk aangevuld met de IMAX bioscoop (Grand Canyon film), en een sterrenkijkerij of sunrise bij de Canyon. Maar misschien doen we ook wel helemaal niets. Morgen Sedona!

Ook tijdens deze rit vormt dit weer het uitzicht vanuit de Yukon

Spannende route, zo nu en dan

Natural Bridge ‘Sipapu’

Monument Valley

Grand Canyon

Jim@GrandCanyon. Let op het ontbreken van de reling. De thrillseeker.

Leuk, met je (groot)ouders op vakantie. Vooral als je ook nog moet poseren.

Vandaag kort samengevat: Autorijden. Stoppen voor foto's. Meer stoppen voor foto's. Omkeren voor foto's (in geval van Cadillacs en/of Airstreams). Bryce Canyon, Grand Staircase, Capitol Reef. Nu in Torrey, morgen via o.a. Monument Valley naar Mariposa.

 
Bryce, Natural Bridge

 
Bryce overview

 
De vermoeidheid eist z'n tol

 
Staircase vergezicht, minstens 100km ver

 
Aistream camping, maar dan in het beloofde land zelf

 
Uitzicht vanuit het hotel

Vanochtend al krakend en reutelend ons bed uitgekomen, en dat eigenlijk dan ook alleen maar omdat we weer op pad moesten/konden/mochten voor een rit van rond de vijf uur. Onderweg zijn we bij het bekende plaatsje Mesquite gestopt om bij de plaatselijke Wal Mart de broodnodige boodschappen te doen, gevolgd door een lunch op de prima geoutillieerde parkeerplaats (aanwezigheid grote platte rots om dingen op te kunnen zetten). Tevens konden we ons erover verbazen dat je er een grote fles wodka (twee liter ofzo) voor 11 dollar mee kon nemen, je zou er alcoholist van kunnen worden. Al opgeduwd door een vriendelijke truckchauffeur, die de topsnelheid van zijn 20-tonner bergaf ruimschoots boven de ter plaatse geldende limiet wist te stuwen, reden we via een fraaie route richting de Red Canyon.

De Red Canyon vormt eigenlijk een soort aperitief op Bryce Canyon, alwaar we nu zijn aangeland, en die we morgen verder gaan verkennen. Het hotel, of eigenlijk meer resort, is ruim opgezet, met prima kamers. Wel is het een behoorlijk familiegebeuren alhier, met overal jengelende kinderen. We hebben daarom maar ons toevlucht gezocht tot het nuttigen van een pizza op de kamer. Met een uur tijdsverschil (vijf personen houden dat tegenwoordig scherp in de gaten) was het een laat diner, maar de energie is er dan ook niet naar om nou eens lekker actief op zoek naar vrolijke restaurantjes te gaan. Morgen is dat energieniveau uiteraard geheel hersteld, en gaan we na Bryce Canyon te hebben bezocht op weg naar Torrey voor de Grand Staircase en Capitol Reef nationale parken.

Weer genoeg classics langs de kant van de weg, zoals deze 1957 Chevy Bel Air. Maar die hadden jullie natuurlijk ook al herkend.

 
Volgens het bord een antiquiteiten winkel, volgens ons gewoon Silly Pietje

 
Red Canyon Appetizer

 
Van 42 naar 18 graden, met nog een welkom verfrissend regenbuitje ook

Na vanochtend eens niet meteen op weg te moeten, hebben we in alle rust ontbeten. Dat gebeurde dan wel geheel in stijl, op het terras naast het zwembad, op de binnenplaats van het hotel. Aangezien een ieder hier voor vier dollar ‘s ochtends rxf6sti en worsten zit te eten, valt dat best wel op, hebben we ervaren. Na het ontbijt was het tijd om gebruik te maken van xe9xe9n van de geneugten die de staat Nevada te bieden heeft. Naast gokken en prostitutie is dat het ongebreideld gebruik van vuurwapens. Aangezien O&O daar een wat gezonder pacifistisch idee bij hadden, zijn FCJ op stap gegaan naar de plaatselijke wapenhandelaar, waar we fifty rounds met respectievelijk een Kalashnikov AK47 en een M16 erdoor hebben gejaagd. De glimlach zit nog op Jim’s gezicht.

Tijdens dat geweld werd er door de Oomster tactisch van het moment gebruik gemaakt om een was te draaien; De bekende Amerikaanse bovenlader, waarbij er tijdens het uiterst korte programma nauwelijks activiteit te bespeuren valt (‘niet schoon, wel nat geweest’), deed zijn werk, maar de droger weigerde. De balustrade bracht uitkomst.

‘s Middags de Meadows Mall bezocht, maar behalve een paar slippers voor Jim (eentje verloren gegaan in SF), een geheugenkaartje voor Car (helft van de prijs in NL) en een paar sokken voor Oop stelde dat niet al teveel voor.

Aan het eind van de dag hebben we koers gezet naar de strip, om bij de bekende Planet Hollywood te gaan eten. Met de auto vlakbij MGM geparkeerd hadden we het idee efficixebnt bezig te zijn, maar de strip is toch iedere keer verraderlijk lang. Bovendien was de PH werkelijk onvindbaar: Na heel Ceasar’s Palace doorlopen te hebben (omvang van Haarlem, inclusief randgemeenten), zijn we via de achteringang, leveranciersopritten, bustunnels en plantsoenen uiteindelijk weer op de strip beland; Pas na heel het Forum-winkelcentrum doorlopen te hebben kwamen de Planet tegen, en hebben we toch nog prima kunnen eten.
De tocht terug naar de auto betekende de nekslag, en gebroken kwamen we terug in het hotel. Morgen Bryce Canyon, maar eens kijken of we die volledig vanuit de auto kunnen observeren.

@ Oma Wil: Roadrunner hebben we gezien, gewoon in de plantenbak van het hotel in Death Valley. Viel wel op, maar als-ie daar zit kan-ie nou ook weer niet zo bijzonder zijn.

@ Ook Frank: Hangover is hier wel een thema, al die kerels die hier een vrijgezellenfeest proberen er op z’n minst hun inspiratie vandaan te halen. En een halve nerd met zo’n Mike Tyson tattoo in z’n gezicht is op zich dan ook best wel weer grappig.

We durfden niet te vragen of-ie ook in Chips had meegedaan met z’n brommer

Picture or it didn’t happen

Bijna sneller dan de droger, in dit klimaat

Favoriet gebouw, maar nu gewoon in Vegas

Vakantie 2.0, xe9xe9n koffer voor de onderbroeken, xe9xe9ntje voor de adapters

Vanochtend na het vullen van de koeler met vers ijs, en genietend van de aangename temperatuur (40 graden om negen uur ‘s ochtends) zijn we op weg gegaan richting Las Vegas. Eerste tussenstop was bij de enige echte bezienswaardigheid van Death Valley, Zabriskie point. Volgens velen een fraai, tot overpeinzingen aanzettend vergezicht over rotsen die gebroken wit oplichten in de zon, volgens Jim die plek met met die witte stenen. Nevenattractie was de aldaar geparkeerde Dodge Challenger in de kleur Plum Crazy Purple. Lintje erom en ik neem ‘m zo mee.

Death Valley leek deze dag z’n reputatie niet volledig waar te gaan maken, want we zagen in de verte al wat regenbuien. Tot onze verbazing begon het tot op de meter nauwkeurig pas te regenen toen we exact het bordje passeerden dat ons vertelde dat we Death Valley verlieten. Onderweg nog even gebruncht, waarbij het weer opviel dat het warm was. Erg warm. Aangekomen in het hotel te Vegas konden we (zoals viel te verwachten) nog niet op onze kamers terecht. Daarom vatte de crew het briljante plan op om alvast even naar de Strip te lopen. Dat is om half twee ‘s middags geen goed idee. Het was namelijk nogal warm. Wel hebben we een geweldig foodcourt bezocht. Voor de liefhebbers die na ons gaan: Tegenover het Palazzo, op de derde verdieping, ik beveel de Panda Express met Chow Mein en Orange Chicken aan. Meer dood dan levend keerden we uiteindelijk bij het hotel terug, met het vaste voornemen ‘s avonds het transport iets anders in te gaan richten.

‘s Avonds zijn we dan ook deels met de hotel Shuttle (nog twee plaatsen vrij) en deels per taxi teruggegaan. De piratenshow bij Treasure Island was iets veranderd ten opzichte van de laatste keer dat we er waren, en het was allemaal iets meer musical cq zoetsappiger geworden. Wel nog steeds leuk om midden op straat een compleet piratenschip de hoek om te zien zeilen. Onderweg ook nog iets van de Belaggio-fontein gezien, en tijdens het diner/snacken in Denny’s de vulkaanuitbarsting aan de overkant meegekregen. Als laatste de Coca-Cola store bezocht, en na een kort gevecht een taxi naar het hotel weten te bemachtigen. Gezien de verregaande staat van ontbinding waarin we ons bevinden, hebben we ons wederom voorgenomen om morgen niet teveel te gaan doen. Maar dat zeggen we al een week lang….

 Leuk voor d’r bij

Zabriskie Point

Bord tijdens tussenstop laat aan duidelijkheid niets te wensen over

Orange chicken. Met Chow Mein.

Roerende zaken

Human capital